ในช่วงต้นๆ ปี 1940 มีพ่อค้า (Ford dealer เป็นเศรษฐีอเมริกันเจ้าของรถฟอร์ด,) ได้เดินทางจากตอนกลางของเท็กซัสไปยังคอเดเล่ย์ (Cordele) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมลรัฐเท็กซัสเช่นกัน เขาได้ซื้อโคอเมริกันบราห์มันกลุ่มหนึ่ง โดยส่วนตัวของเขาเองในเวลานั้นหลงใหลในเครื่องจักรกล V8 จนถึงกลับใช้ชื่อของเครื่องจักรกลนี้เป็นชื่อเพื่อขึ้นทะเบียนบราห์มันกลุ่มที่เขาซื้อมา แต่อย่างไรก็ตามภายใต้ชื่อนี้เขาก็ไม่ประสบความสำเร็จในธุรกิจ ต่อมา Howard Parker และเจ้าของปัจจุบันคือครอบครัวของ Sloan William ได้เข้ามาซื้อกิจการและดำเนินงานต่อ
ฟาร์ม V8 ในขณะนี้เป็นส่วนหนึ่งของการดำเนินธุรกิจครอบครัวขนาดใหญ่รวมถึงการติดต่อค้าขายในส่วนของโคและม้าด้วยเช่นกัน ตระกูลวิลเลี่ยมไล่ต้อนโคข้ามทุ่งหญ้าทางตะวันตกเฉียงใต้และบ่อยครั้งที่จะขึ้นมาจนถึงทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ของรัฐซึ่งห่างไกลจากที่ตั้งทางตะวันตกพอควร
มันเป็นการรวมกลุ่มที่เหนียวแน่นและมีการจัดการองค์กรที่ดีสำหรับการดำเนินการในพื้นที่ที่กว้างขวาง ตระกูลวิลเลี่ยมประสบความสำเร็จโดยการดำเนินการทุกอย่างอยู่ในรูปธุรกิจครอบครัว ธุรกิจทั้งหมดขึ้นกับ Sloan William และภรรยา Mollie ซึ่งมีลูกชายคือ Jim พร้อมด้วยภรรยา Luann และลูกสาวอีกสองคนของพวกเขาคือ Rachel และ Catherine ส่วนน้องสาวของ Jim คือ Jan และสามีของเธอ Terry ช่วยทำทุกๆ อย่างของฟาร์มที่อยู่อีกที่
ครอบครัวของ Jim ดำเนินการทุกอย่างเกี่ยวกับการขึ้นทะเบียนประวัติโคพันธุ์บราห์มันซึ่งครอบคลุมพื้นที่เรียบชายฝั่งของเท็กซัสที่อยู่ทางใต้ของฮักเกอร์ฟอร์ด โคจากฟาร์ม V8 ไม่ใช่โคชุดแรกของ Sloan แต่เขามีโคของปู่/ตา อยุ่จำนวนหนึ่งซึ่งไม่ได้ขึ้นทะเบียนพันธุ์ประวัติ เขาซื้อบราห์มันที่มีพันธุ์ประวัติครั้งแรกในปี 1956และในปี 1971 เขามีฝูงโคอเมริกันบราห์มันเป็นบราห์มันเทา 200 ตัวและบราห์มันแดง 75 ตัว
ในวันก่อนคริสมาสในปี 1971 Sloan ได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนของเขาว่า Howard Parker ต้องการขายกิจการซึ่งประกอบด้วย ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ โค และอุปกรณ์ทั้งหมด ในมุมมองของเขาพบว่าครอบครัวของเขาล้มเหลว และไม่มีสมาชิกคนใดในครอบครัวของเขาสนใจที่สานต่อโปรแกรมการผสมพันธุ์ของฟาร์ม V8 เขาจึงนำการดำเนินการทั้งหมดเข้าสู่ตลาด เรื่องราวที่เพื่อนของเขาบอกว่า Mr. Parker ต้องการขายทุกอย่างด้วยวงเงิน 1 ล้านดอลล่าและต้องการเงินสดก่อนในสิ้นปี
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อครอบครัววิลเลี่ยมได้กำหนดตารางการหยุดงานหลังวันคริสมาส Sloan กล่าวว่านี้เป็นวันหยุดครั้งแรกของเขาและมันก็เป็นวันหยุดเพียงครั้งเดียวของเขาด้วย เขาเป็นเพื่อนกัน Mr.Parker และมีความคุ้นเคยกับโคเหล่านี้เป็นอย่างดี ดังนั้นจึงมีความกังวลที่จะซื้อกิจการของ Parker ถ้าเขาสามารถทำได้ Sloan กล่าวว่าฝูง V8 เป็นหนึ่งในฝูงโคที่ดีที่สุดของประเทศในเวลานั้น
Mr. Parker ซื้อโคอเมริกันบราห์มันฝูงแรกจาก Marshall G. Johnson ใน Cordele Sloan เล่าต่อว่า ขณะนั้นตัว Parker เองไม่มีความรู้เกี่ยวกับการขึ้นทะเบียนประวัติโคพันธุ์อเมริกันบราห์มัน เขาถามคุณ Johnson เกี่ยวกับการแยกคอกแม่โคกับลูกโคไว้คนละคอกในเวลากลางคืนและนำกลับมารวมกันอีกครั้งในเช้าวันรุ่งขึ้น และเขาได้ตกลงซื้อแม่โคที่ตัวใหญ่ที่สุดและลูกโคที่อ้วนที่สุดเหล่านั้น
ฝูงโคของคุณ Johnson สร้างมาจากการไขว้สายระหว่างสาย Jacobs กับสาย Manso เขาเช่าพ่อพันธุ์ที่ชื่อ Optimus จาก Dr.Jacobs และลูกสาวซึ่งเป็นผู้วางรากฐานจนในที่สุดกลายมาเป็นโคต้นตำหรับของฟาร์ม V8 มีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ Mr Parker ต้องเลือกเทคนิคดังกล่าวเพราะว่าความสามารถในการสร้างฝูงแม่โคที่มีลักษณะดีและทำให้มีชื่อเสียงได้ในระยะเวลาที่รวดเร็ว
Parker บอกกับ Sloan ในภายหลังว่าในทรรศนะคติของเขาลูกสาวของ Optimus ที่เขาสามารถพบได้มีขนาดที่เหมาะสมแต่ยังขาดความหน้าของลำตัวและกระดูก ด้วยเหตุผลนี้เองจึงทำให้เขาตัดสินใจที่จะผสมพันธุ์กับโคอีกกลุ่มหนึ่งที่เขาซื้อมาจากฟาร์ม Trammel Stock ในรัฐ Louisiana เขากล่าวต่อว่าโคทีซื้อมาทั้งหมดประมาณ 14 ตัวซึ่งถ้าจำไม่ผิด Parker จ่ายในราคาที่มากกว่าพ่อค้าเนื้อเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
พ่อโคที่ชื่อ JDH Rex Emperor de Manso 470/6 เป็นลูกของ JDH Rex A Manso 1/5 ที่เกิดจากลูกสาวของ Emperor 200 จากฟาร์มของ Partin ซึ่ง J.D. Hudgins ได้เช่าและผสมพันธุ์กับ Emperor ในฤดูผสมพันธุ์ฤดูหนึ่ง อันสืบเนื่องมาจากความประทับใจในลูกหลานของ Emperor ที่อยู่ในฟาร์มของ Partins ในรัฐฟอริดา (Florida)
Sloan เล่าต่อว่าพ่อพันธุ์ 470/6 ผสมพันธุ์กับแม่พันธุ์ (Guzerat type cows) ซึ่งเป็นลูกสาวของพ่อพันธุ์ของ Jacobs ซึ่งได้ทันเวลาพอเหมาะพอเจาะพอดีในการวางรากฐาน V8 สำเร็จ เมื่อเราทำสำเร็จเราซื้อแม่พันธุ์จำนวน 230 ตัวพ่อพันธุ์คุมฝูงอีก 12 ตัว จากพ่อพันธุ์ 12 ตัวที่เลือกมา 8 ตัวเป็นลูกหรือเป็นหลานของ 470/6และในจำนวนโคเพศเมีย 100 ตัวเป็นลูกหรือหลานของ 470/6 เช่นกัน
มันเป็นเรื่องที่ประหลาดเล็กน้อยที่สามารถดำเนินการให้สมบูรณ์ได้ครั้งแรก ซึ่ง Sloan เองไม่ได้เอาใจใส่เกี่ยวกับเรื่องของที่ดินและอุปกรณ์ต่างๆ เลย ดังนั้นเขาจึงโทรหา Floyd Mooreและเขาบอกว่า ผมมีเพื่อนที่ต้องการขายโรงนา 6 หลัง Sloan กล่าวต่อว่าผมจะโทรหาเขาหลังจากวันคริสมาสเพื่อที่จะสอบถามว่าเขาพอทราบว่ามีใครบ้างที่สนใจทุ่งหญ้าและอุปกรณ์ต่างๆ การเลี้ยงสัตว์บ้าง ผมมุ่งประเด็นสนใจไปที่เขา ซึ่งเป็นชายเพียงคนเดียวที่ผมคิดว่าจะสามารถทำให้ได้เงินมากกว่าจำนวน 1 ล้านดอลล่าภายในสิ้นปี ผมเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ Floyd ฟัง ผมกำลังจออกไปเที่ยวในช่วงวันหยุดภายในสองสามนาทีข้างหน้า แต่ผมต้องการจะซื้อโค สัญลักษณ์ รวมทั้งชื่อของฟาร์มด้วย ผมพูดว่าถ้าเขาสามารถบรรลุข้อตกลงในการซื้อขายกิจการทั้งหมดแล้วผมจะซื้อฝูงโคจากเขา ซึ่งเขาจะสามารถทำกำไรได้จากมัน ผมบอกเขาว่าเราจะเล่นสกีอยู่ที่ Red River ในนิวเม็กซิโก และเขาสามารถจะติดต่อผมได้ที่นั่น และเมื่อเราไปถึงที่ Red River ในตอนค่ำวันนั้น มีข้อความถึงผมจาก Floyd บอกว่าเขาได้ทำการซื้อขายกิจการแล้ว
Floyd Moore รู้ว่าการจัดการกับเงิน 1 ล้านดอลล่าภายในระยะเวลาสั้นๆ มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะเสี่ยงดังนั้นเขาจึงพาเพื่อนอีกคนที่ชื่อว่า D.E. Hughes ไปดูฟาร์มด้วย Hughes ชอบฟาร์มนี้และคิดว่ามันจะสามารถทำเงินให้เขาได้มาก
Sloan คือหนึ่งในนักปรับปรุงพันธุ์ที่หายหน้าอย่างรวดเร็วในวงการปศุสัตว์ทางตะวันตกเฉียงใต้ แต่เขายังอยู่บนบ้านที่หลังม้าและยังคงคิดคำนึงรายละอียดของการซื้อขายทั้งหมดอยู่ในหัว เพียงแค่คำตกลงของเขาเพียงคำเดียวมันจะกลายเป็นข้อตกลงและผูกมัดเขากับทุกๆ คนที่มาหาเขา ถึงแม้ว่าทุกวันนี้เขาจะเป็นคุณปู่ไปแล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังมีชีวิตอยู่และยังมีเรี่ยวแรงที่จะอุ้มลูกๆ ตลอดจนกิจการซื้อขายทั้งหมด
เพื่อที่จะซื้อฟาร์ม V8 Sloan ขายทุกอย่าง ยกเว้นบราห์มันเทาที่ขึ้นทะเบียนประวัติ 5 ตัว เขาจำนองฝูงบราห์มันแดงและขายคอกปสุสัตว์ด้วย (เขาใช้เวลาหลายปีในการเป็นผู้รับเหมาทำคอกปสุสัตว์) ภายหลังจากย้ายฝูง V8 Sloan ได้ย้ายพวกมันไปที่ทุ่งหญ้าใน Allenhurst ซึ่งอยู่ใน Taxas โดยเขาเช่าจาก Marshall G Johnson เขาเล่าต่อว่ามันดูเหมือนว่าเป็นการสมควรแล้วที่ฝูงโคเหล่านั้นกลับมาสู่ฟาร์มของ Johnson ภายหลังจากที่จากมาจากฟาร์มของ Parker
เมื่อ Sloan ไปดูฝูงพ่อละแม่โคเขาพอใจกับคุณสมบัติทั้งหมดของคนดูแลฝูงปศุสัตว์ โคสาวเป็นโคที่มีลักษณะดีเลิศ แต่เขาคิดว่าลูกโคตัวผู้ควรจะดีกว่านี้ เขาเก็บลูกโคตัวผู้จากพ่อตัวเดิมไว้ 10 ตัว แต่นำ 2 ตัวที่มีอายุน้อยกว่ามาแทนพ่อพันธุ์ที่อ่อนแอในฝูง หนึ่งในพ่อพันธุ์ที่อายุน้อยคือ Mr. V8 763/1 Sloan เล่าต่อว่า เราไม่ทราบข้อมูลที่แน่นอนของ 763 ในเวลานั้น แต่เขาแตกต่างจากตัวอื่นๆ เขามีอัตราการเจริญเติบโตที่รวดเร็ว คนบางกลุ่มเริ่มสนใจ 763 เราจึงตัดสินใจนำช่องทางนั้นมาทำเงิน เขาเป็น 1 ใน 3 ของพ่อพันธุ์ระดับชาติ ตัวหนึ่งเป็นของเราอีกสองตัวเป็นของ J.D. Hudgins
Sloan บอกว่าในปีนั้นเขาใช้เงิน 1/4 ล้านดอลล่าในการซื้อพ่อพันธุ์ พ่อพันธุ์ 3 ตัวที่รู้จักกันดีและทำให้ฟาร์ม V8 เป็นที่รู้จักในเวลาอันรวดเร็วได้แก่ WR Suva 203, Mn Mr.Mayro แล้วสุดท้าย 257 JDH Atari Manso 601
Mr V8 15/3 หรือที่รู้จักกันในนาม Big Shot เป็นลูกของ 257 ที่มีชื่อเสียงมากตัวหนึ่ง Jim ลูกชายของเขาเล่าว่ามีลูกโคเพียง 2-3 ตัวเท่านั้นที่มองแล้วสะดุดตาทันที แม่ของเขาคือ Miss V8 604/2 ซึ่ง Jim มีความคาดหวังสูงในการจับคู่เขาหมั่นตรวจเช็คแม่โคหลายครั้งเมื่อถึงกำหนดคลอดและในที่สุดเขาก็ตัดสินใจย้ายแม่โคไปไว้ในโรงนาที่ค่อนข้างจะมืด สาเหตุที่ต้องย้ายเพราะสภาพอากาศหนาวจัด เขาตื่นนอนในตอน 5 ทุ่ม เพื่อที่จะสำรวจดูแม่โคเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเข้านอน และเขาพบว่าแม่โคนั้นคลอดลูกแล้วเป็นลูกตัวผู้ เขายกลูกโคขึ้นและพบว่าลูกโคนั้นตัวสูงมาก เขาไม่สามารถยืนคร่อมลูกโคได้ เขาจึงหาเชือกมาวัดความยาวสะโพกของลูกโคเมื่อกลับถึงบ้านเขาพบว่ามันมีความยาวมากกว่าไม้หลาของเขา (ยาวกว่า 37 นิ้ว)
ในวันรุ่งขึ้น Jim ออกจากบ้านแต่เช้าเพื่อไปเป็นคณะกรรมการตัดสินงานประกวด ดังนั้นในคืนนั้นเขาได้โทรหา Sloan และบอกให้มาดูลูกโคตัวใหม่ซึ่งเขาคิดว่ามันมีสิ่งที่พิเศษ ลูกโคตัวนั้นคือ Big Shot ซึ่งได้กลายมาเป็น International และ National Champion และเป็นพ่อพันธุ์ที่ให้ลูกโคที่มีน้ำหนักการหย่านมสูงสุดในปี 1990
ครอบครัวของพวกเขายังคงสานต่อกิจการนี้และคนรุ่นใหม่ของฟาร์ม V8 อย่างเช่น Rachel และ Catherine ยังคงประจำอยู่ในสนามประกวดโคใน Texas (Texas Junior show circuit) Rachel พร้อมที่จะลงสู่สนามประกวดกับโคสาวของเธอทันทีที่การประกวดเริ่มขึ้น ซึ่งโคสาวตัวนั้นคือ Miss V8 725/3 หรือ Amber ซึ่งพี่น้องครึ่งหนึ่งของโคสาวตัวนี้ชนะการประกวดในสนามที่แล้วที่ Dallas
รางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเหนืออื่นใด คือ เฝ้ามองคนรุ่นใหม่ในขณะที่เขาเรียนรู้และมีความรักกับชีวิตที่เป็นอยู่ซึ่งเขาจะต้องเข้ามาสานงานต่อ (รับช่วงกิจการต่อ)
|