สหรัฐอเมริกาได้สนใจนำโคอินเดียเข้าไปปรับปรุงพันธุ์ โดยใน พ.ศ. 2477 เดวิดแฟร์ไชลด์ (DavidFairchild)ได้รายงานเกี่ยวกับโคออสเตรเลียน บราห์มันในเอกสารของกระทรวงเกษตรสหรัฐอเมริกา หลังจากนั้นใน พ.ศ.2449 จึงมีการเดินทางมาซื้อโคจากประเทศอินเดีย ได้แก่ โคพันธุ์กฤษณะ แวลเลย์ พันธุ์กูเซราท พันธุ์เนลลอร์ และพันธุ์กีร์ โคดังกล่าวถูกนำไปเลี้ยงที่เพียร์ซ เอสเตท ร้านช์ (Pierce EstateRanch) ฟาร์มโอคอร์เนอร์ (OConner) และฟาร์ม เอ.พี บอร์เดน (A.P. Borden) ในรัฐเทกซัส
เนื่องจากเพื่อป้องกันโรคเซอร่า (Surra) ระบาด กระทรวงเกษตรสหรัฐอเมริกาจึงไม่อนุญาตให้นำเข้าโคจากอินเดียอีก นอกจากโคที่ใช้แสดงละครสัตว์ ซึ่งได้มีการนำเข้าอีกบ้าง จนในปี 2467 จึงมีการนำโคอินเดียจากบราซิลผ่านทางเม็กซิโกไปใช้ปรับปรุงพันธุ์ ได้แก่ พันธุ์กูเซราท (หรือแครงเกรจ) พันธุ์กฤษณะ แวลเลย์ และลูกผสมระหว่างพันธุ์กูเซราทกับกีร์ หลังจากนั้นยังมีการนำเข้าอีกหลายครั้ง เนื่องจากโคเหล่านี้นำเข้าจากบราซิล ดังนั้นโคบราห์มันอาจมีสายเลือดของโคฮินดูบราห์ซิล อยู่บ้าง โคอเมริกันบราห์มันจึงมีสายเลือดส่วนใหญ่จากโคอินเดียดังกล่าวนอกจากนั้นโคอเมริกันบราห์มันอาจมีสายเลือดโคท้องถิ่นที่เลี้ยงอยู่ในเทกซัสแล้วอยู่บ้าง เช่น โคลองฮอร์นของเท็กซัส (Texus Longhorn) โคดูแรมชอร์ทฮอร์นจากคาลิฟอร์เนีย โคบราห์มา(Brahma) จากรัฐหลุยเซียนา และโคนอร์ทเดวอน สมาคมผู้ปรับปรุงพันธุ์โคอเมริกันบราห์มัน (American Brahman Breeders Association, ABBA) ตั้งขึ้นที่เมืองฮิวส์ตัน (Houston) รัฐเท็กซัส ใน พ.ศ. 2467 และเจ.ดับบลิว.ชาร์ทเวลล์ ( J.W. Shartwelle) เลขานุการสมาคมเป็นผู้ใช้ชื่อว่า "บราห์มัน"
ต่อมาภายหลังเปลี่ยนเป็นสายเลือดโคอินเดียไม่น้อยกว่า 31/32 โคอเมริกันบราห์มันที่มีชื่อเสียงมากคือพ่อโค แมนโซ่(Manso) ซึ่งฟาร์ม เจ.ดีฮัดจิ้นส์ (J.D. Hudgins) ใช้ผสมพันธุ์แบบในสายตระกูล (line Breeding) กับแม่โคในฝูง แมนโซ่ มีอายุ 17 ปี ให้ลูกเพศเมีย 171ตัว เพศผู้ 145 ตัว ออสเตรเลียได้มีการนำเข้าโคอินเดียนานมาแล้ว พ.ศ. 2384 นำมาเลี้ยงที่นิว เทอริทอรี่ (New Territory) และพ.ศ. 2415 นำมาเลี้ยงที่เมืองดาร์วิน (Darwin) ทางตอนเหนือของออสเตรเลีย โคเหล่านี้ส่วนใหญ่ถูกกลืนปะปนกับโคที่มีอยู่เดิมในพื้นที่ จนในปี 2476 จึงมีการนำเข้าโคพันธุ์อเมริกันบราห์มันจำนวน 20 ตัว ไปศึกษาที่รัฐควีนส์แลนด์ โคเหล่านี้ไม่มีสายเลือดของโคแมนโซ่ ซึ่งเป็นต้นแบบโคอเมริกันบราห์มันปัจจุบัน เพราะแมนโซ่เกิดหลังจากนี้ วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความต้านทานเห็บของโคบราห์มัน ในปี 2497 และ 2524 อาจมีการนำเข้าอีก
โคบราห์มันเป็นโคที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ ลำตัวกว้าง ยาว และลึก ได้สัดส่วน หลังตรง โหนกใหญ่ หูใหญ่ยาว จมูก ริมฝีปาก ขนตา กีบเท้าและหนังเป็นสีดำ เหนียงที่คอและหนังใต้ท้องหย่อนยาน โคนหางใหญ่ พู่หางสีดำ สีจะมีสีขาว เทา และแดง ที่นิยมเลี้ยงกันมากคือสีขาวหรือเทา (Grey Brahman) เพศผู้โตเต็มที่น้ำหนักประมาณ 800 ถึง 1,200 กิโลกรัม เพศเมียประมาณ 500 ถึง 700 กิโลกรัม โคบราห์มันอีกสายพันธุ์หนึ่งคัดเลือกให้มีสีแดง (Red Brahman) ส่วนใหญ่จะมาจากเชื้อสายกีร์ และอาจมีสายเลือดของโคกูเซราทและฮินดูบราห์ซิลบ้างโคบราห์มันที่เลี้ยงในบ้านเราส่วนใหญ่นำเข้ามาจากสหรัฐอเมริกา และ ออสเตรเลีย แล้วนำมาคัดเลือกปรับปรุงพันธุ์โดยกรมปศุสัตว์ และฟาร์มของเกษตรกรรายใหญ่ในประเทศ
ข้อดีของโคบราห์มัน
